Made in Pho­to – kre­acyj­ne, insce­ni­za­cyj­ne i inter­me­dial­ne cechy reali­za­cji foto­me­dial­nych to autor­ski pro­jekt badaw­czy zwią­za­ny z dydak­tycz­nym zasto­so­wa­niem pod­sta­wo­we­go zada­nia sta­tu­to­we­go (Foto­me­dia w pro­ce­sie pozy­ski­wa­nia i kre­owa­nia obra­zu w tech­no­lo­giach ana­lo­go­wych i cyfro­wych), reali­zo­wa­ny w Pra­cow­ni Foto­gra­fii Inter­me­dial­nej w zespo­le: prof. Andrzej P. Bator, dr Aga­ta Szu­ba.

Od roku 2012 wysta­wy z cyklu Made in Pho­to pre­zen­to­wa­ne były na wysta­wach stu­den­tów i absol­wen­tów Pra­cow­ni Foto­gra­fii Inter­me­dial­nej w pol­skich i zagra­nicz­nych gale­riach sztu­ki: Muzeum Miej­skie we Wro­cła­wiu w roku 2012 i 2013; BWA w Jele­niej Górze, 2011 i 2015; Museum der Foto­gra­fie Gör­litz; Nad­bał­tyc­kie Cen­trum Kul­tu­ry STARY RATUSZ, Gdańsk, 2013; Gale­ria SKY TOWER 2015; Wro­cław Art & Foto­Fe­sti­wal Gör­litz, 2016; Gale­ria Spo­koj­na, Wydział Sztu­ki Mediów ASP w War­sza­wie, 2016. Dzie­sią­ta, jubi­le­uszo­wa odsło­na pro­jek­tu zosta­ła zre­ali­zo­wa­na w stycz­niu tego roku w Gale­rii FOTO-GEN Ośrod­ka Kul­tu­ry i Sztu­ki we Wro­cła­wiu, jede­na­sta w Miej­skim Domu Kul­tu­ry w Zgo­rzel­cu, dwu­na­sta z kolei zosta­ła zapre­zen­to­wa­na w ramach Mię­dzy­na­ro­do­we­go Festi­wa­lu Foto­gra­fii Batu­mi Pho­to-Days 2018 w Muzeum Sztu­ki Adża­rii, Batu­mi, Gru­zja.

Pierw­szo­rzęd­nym z punk­tu widze­nia prak­ty­ki twór­czej reali­zo­wa­nej w wyż­szym szkol­nic­twie arty­stycz­nym jest zagad­nie­nie zwią­za­ne ze zja­wi­skiem foto­gra­fii uwi­kła­nej we współ­za­leż­ność innych mediów (mixed media) oraz foto­gra­fii inter­me­dial­nej. Rewo­lu­cja tele­in­for­ma­tycz­na, nowe moż­li­wo­ści i spo­so­by afi­lia­cji i pre­zen­ta­cji dzie­ła sztu­ki, wresz­cie wpływ reflek­sji huma­ni­stycz­nej (semio­tycz­nej), wio­dą­ce w jej rozu­mie­niu i prak­ty­ce kon­cep­tu­al­nej, na ogól­ny obraz sztu­ki, wska­zu­je na fakt, że: Sztu­ka zosta­ła spro­wa­dzo­na do roli sys­te­mu zna­ków, a sytu­acja este­tycz­na przed­sta­wio­na jako rela­cja: nadaw­ca – medium – komu­ni­kat – medium – odbiorca.[1] Ozna­cza to, że cia­ło, sło­wo, dźwięk, cza­so­prze­strzeń sta­je się medium (jed­no­cze­śnie two­rzy­wem dla nowych mediów obra­zo­wa­nia) i spo­so­bem repre­zen­to­wa­nia – wza­jem­ne­go lub jed­ne­go przez dru­gie. War­to dodać, że sce­ną na któ­rej nar­ra­cja i środ­ki wyra­zu, któ­re ową nar­ra­cję eks­pli­ku­ją (bo bez wąt­pie­nia akt reje­stra­cji, repro­duk­cji i emi­sji foto­re­je­stra­cji w śro­do­wi­sku cyfro­wym jest nie­mal rów­no­cze­sny), współ­cze­sne­mu użyt­kow­ni­ko­wi mediów cyfro­wych suge­ru­ją lub wręcz naka­zu­ją uczest­nic­two w świe­cie, w któ­re­go cechą jest zarów­no płyn­na gra­ni­ca mię­dzy tym co real­ne, a wir­tu­al­ne, kul­tu­ra w jakiej się odnaj­du­je ma cha­rak­ter per­for­ma­tyw­ny, a jej glo­bal­ny cha­rak­ter ma siłę pod­po­rząd­ko­wu­ją­cą jej total­ne­mu uni­wer­sum. Co wię­cej, inter­me­dial­ność dzi­siaj nie jest li wyłącz­nie kon­wen­cją arty­stycz­ną w któ­rej arte­fakt funk­cjo­nu­je w medial­nej mię­dzy-prze­strze­ni (w rozu­mie­niu defi­ni­cji Hig­gin­sa – fuzji mediów czy Young­blo­oda – mind/general case i brain/special case), któ­rej cechą jest wie­lo­me­dial­ność (i poli­sne­so­rycz­ność), ale rów­nież odsy­ła­niem jed­ne­go medium do dru­gie­go, wyko­rzy­sty­wa­niem ich syner­gicz­nej rela­cji w budo­wa­niu siły nar­ra­cji, eks­pre­sji i posze­rze­nia obsza­ru arte­fak­tu, sta­je się gestem arty­stycz­nym, któ­ry cechu­je rów­no­rzęd­ność arty­stycz­na i spo­łecz­na.

[1] K. Chmie­lec­ki, Este­ty­ka inter­me­dial­no­ści, Kra­ków 2008, s. 38.

 

Kura­tor: Andrzej P. Bator