Osią łączącą nar­rację wszys­t­kich prac zaprezen­towanych na wys­taw­ie jest fenomen wyo­dręb­nienia lub wymus­zonej alien­acji, spowodowanej rygo­ra­mi dyscy­pliny san­i­tarno-epi­demi­o­log­icznej, ogłos­zony­mi w związku z pan­demią. Ten specy­ficzny stan zawęże­nia rzeczy­wis­toś­ci z równoczes­nym jego podzi­ałem na to, co wewnętrzne i to, co zewnętrzne, mimo że zawsze był ludzkim doświad­cze­niem, to jed­nak do wios­ny tego roku nie ist­ni­ał jako doj­mu­ją­ca konieczność codzi­en­nej egzys­tencji.

Ów stan to fenomen “po-między”; po-między wol­noś­cią, a kon­trolowaną autonomią, po-między światem, który bezpowrot­nie przem­inął, a światem zaled­wie przewidy­wanym, z tru­dem wyobrażonym, jaw­ią­cym się jako przed­piek­le. Zjawisko to obrazu­ją takie przed­staw­ienia, jak na przykład sce­ny z katow­ick­iej łazien­ki, z mieszka­nia częs­to­chowskiego nauczy­ciela plas­ty­ki czy uję­cia z uli­cy w chasy­dzkiej dziel­ni­cy w Buenos Aires, zre­al­i­zowana, gdzieś na peryfe­ri­ach kon­sump­cyjnego świa­ta, ses­ja mod­owa ludzi starych czy nos­tal­giczne spo­jrze­nie przez okno wrocławskiej czyn­szów­ki.

W wys­taw­ie bierze udzi­ał pię­ciu twór­ców – artys­tów młodego i śred­niego pokole­nia, real­izu­ją­cych swo­je doko­na­nia tech­niką fotografii doku­men­tal­nej, insc­eni­zowanej, ale również w wideo i fotoin­sta­lacji .

[kura­tor wys­tawy: Andrzej P. Bator]